راه چذابه
راه چذابه

راه چذابه – مرداد ۱۴۰۴ راه چذابه، جایی است که خاک داغ خوزستان با زخم پای زائران یکی می‌شود. هوای مرداد می‌سوزاند، آفتاب به جانت نفوذ می‌کند، اما چیزی مهم‌تر از عطش آب است: عطش دیدار. عطش لمس معنایی که فقط در این راه پیداست… در میانه موج زائران، کنار یک موکب ساده، چشمم به پیرزنی […]

راه چذابه – مرداد ۱۴۰۴

راه چذابه، جایی است که خاک داغ خوزستان با زخم پای زائران یکی می‌شود. هوای مرداد می‌سوزاند، آفتاب به جانت نفوذ می‌کند، اما چیزی مهم‌تر از عطش آب است: عطش دیدار. عطش لمس معنایی که فقط در این راه پیداست…

در میانه موج زائران، کنار یک موکب ساده، چشمم به پیرزنی می‌افتد که دبه‌های شیر، همه دارایی روزانه‌اش را کنار گذاشته. تمام زندگی‌اش همین چند گاو لاغر است، اما بی‌هیچ نق و ادعا، هر دوشیدن صبح زودش را بخشیده به زائر راه حسین(ع). پیاله شیرش را با دست لرزان می‌گیرد سمت زائر، و همان‌طور با کم‌رمقی اما لبخند دلی می‌گوید: این قربانی روزی امام است. من بی‌چیزم، اما دلم غنی‌ست از عشق حسین، شمایید وارثان این عشق…

عبور می‌کنی و کمی آن‌طرف‌تر، پسر نوجوانی ایستاده با لبخند، چای داغ می‌ریزد، صدایش می‌لرزد اما نگاهش بزرگ است. زنی کنار تنور، نان تازه دور آتش می‌تاباند و با هر تکه نان واگویه‌ای دارد از “نان مادران کربلا”. پیرمرد قهوه‌چی با دست‌های سوخته و حتی کودکی که از ته دل کاسه آبی حواله پاهای خاکی زائر می‌زند؛ این‌ها همه قصه‌های بی‌ادعای این راهند.

در این قافله، هرکه هرچه دارد، وقف می‌کند بی‌نام، بی‌مزد، بی‌انتظار معامله. حتی اگر دارایی‌اش فقط یک دبه شیر باشد، یا یک فنجان چای، یا لبخندی برای زائر.

شاید اینجا، بیش از آن‌که رهسپاری باشد، درس برهنه‌بودن و سبک‌شدنی است؛ که ممکن است در روزهای معمولی، زخم زندگی بر تنمان بنشیند اما عشق راه حسین، بندهای تعلق را یکی‌یکی می‌شکند.

اینجاست که آدم می‌فهمد تشنگی واقعی، تشنگی حقیقت است. و این عطش فقط با یک جام آب یا پیاله شیر فرو نمی‌نشیند؛ باید ایثار کرد، باید شبیه همان پیرزن، شیر وجودت را برای زائران راه عشق بریزی…

در این مسیر، حتی اگر زخم عطش بر لبت بماند،‌ اما ضربان این عشق، دست به دست تو را می‌برد تا ته معنای انسان‌بودن. زیر لب، هماهنگ با این موج عظیم، روان‌ات زمزمه می‌کند:

لبیک یا حسین…

این صدای زائران راه چذابه است، مرداد داغ ۱۴۰۴؛ روایتی برای همیشه.

بیانیه مالکیت و انحصار: اثرِ «مجموعه رسانه‌ای الفت ملت»

این اثر، ۱۰۰٪ تولیدی و اختصاصی «مجموعه رسانه‌ای الفت ملت» است. کلیه حقوق مادی و معنوی آن، از جمله حق تکثیر، بازنشر و بهره‌برداری رسانه‌ای، متعلق به این مجموعه می‌باشد.

«هرگونه استفاده، نقل یا بازنشر جز با اجازه مکتوب مجموعه رسانه‌ای الفت ملت مجاز نیست.»

عیسی نیسی 

روزنامه نگار/تحلیلگر رسانه و مدیر مسئول مجموعه رسانه ای الفت ملت

  • نویسنده : عیسی نیسی